Dekstroza » Olimp

Dekstroza

• Dekstroza to cukier prosty zwiększający bilans energetyczny organizmu. Wpływa to na zwiększenie zasobów energii organizmu przez co podwyższa się wydolność i wytrzymałość treningowa. Stosowanie dekstrozy powoduje zwiększone wydzielanie hormonu anabolicznego - insuliny, która ułatwia transport kreatyny oraz aminokwasów do komórek mięśniowych. Dodatkowe zażywanie kreatyny z dekstrozą powoduje wzrost stężenia kreatyny we krwi nawet o 50%.
• Dekstroza (inne nazwy: cukier gronowy, cukier skrobiowy, glukoza lub (D-glukoza) - C6H12O6)
• Dekstroza to jeden z węglowodanów, zaliczanych do cukrów prostych z grupy aldoheksoz. Występuje w postaci białego, drobnokrystalicznego ciała stałego.
• Dekstroza bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie (bez zmiany pH roztworu), nierozpuszczalna w etanolu. Posiada charakterystyczny słodki smak, o mniejszej intensywności w porównaniu od sacharozy.
• Dekstroza stanowi podstawowe źródło energii dla większości organizmów. Jest magazynowana w formie polimerów – skrobi i glikogenu. Wykorzystywana jest jako substrat w przebiegu wielu procesów metabolicznych w organizmach. Występuje też enancjomer D-glukozy jest to L-glukoza, ale nie występuje ona w organizmach wyższych.
• Najważniejsza jej funkcja to udział w procesie glikolizy (proces dostarczania energii) następuje rozkład każdej cząsteczki dekstrozy w wyniku czego powstają dwie cząsteczki ATP oraz dwie cząsteczki kwasu pirogronowego.

Przebieg glikolizy w 10 etapach:

1. Proces fosforylacji dekstrozy i powstanie glukozo-6-fosforanu – jest to reakcja nieodwracalna gdzie katalizatorem jest heksokinaza lub glukokinaza. Dawcą fosforanu jest cząsteczka ATP, która w tym przypadku reaguje jako kompleks Mg-ATP ze względu na konieczność dostarczenia jonów magnezowych.

 



2. Reakcja przekształcenia glukozo-6-fosforanu katalizowana przez izomerazę glukozo-6-fosforanową, w wyniku czego powstaje fruktozo-6-fosforan.
3. Proces fosforylacja fruktozo-6-fosforanu i powstanie fruktozo-1,6-bisfosforanu oraz cząsteczka ADP – jest to reakcja nieodwracalna (w środowisku fizjologicznym), katalizowana przez enzym fosfofruktokinazę I, dawcą fosforanu jest ATP.
4. Reakcja rozszczepienia fruktozo-1,6-bisfosforanu na aldehyd 3-fosfoglicerynowy oraz fosfodihydroksyaceton. Reakcja ta katalizowana jest przez aldolazę.
5. Proces, w którym fosfodihydroksyaceton ulega przekształceniu w aldehyd 3-fosfoglicerynowy. Cały proces katalizuje izomeraza triozofosforanowa.
6. Reakcja, w której aldehyd 3-fosfoglicerynowy ulega przekształceniu w 1,3-bisfosfoglicerynian. W prawidłowy przebieg procesu zaangażowany jest fosforan nieorganiczny (NAD+ - dinukleotyd zbudowany z adenozyno-5'-monofosforanu i nukleotydu  nikotynoamidowego spojonych ze sobą wiązaniem bezwodnikowym). Katalizatorem jest enzym - dehydrogenazy aldehydu 3-fosfoglicerynowego.
7. Proces przeniesienia grupy fosforanowej z 1,3-bisfosfoglicerynianu na adenozynodifosforanu (w procesie fosforylacji substratowej następuje utworzenie adenozynotrójfosforanu) dzięki czemu powstaje 3-fosfoglicerynianu Katalizatorem jest enzym - kinaza fosfoglicerynianowa.
8. Reakcja, w której 3-fosfoglicerynianu ulega przekształceniu w 2-fosfoglicerynian. Enzym katalizujący to - fosfogliceromutaza. Prawdopodobny produkt pośredni tej reakcji to - 2,3-bisfosfoglicerynian.
9. Proces odprowadzenia cząsteczki wody z 2-fosfoglicerynianu w wyniku czego powstaje fosfoenolopirogronianu (PEP). Rolę katalizatora w reakcji spełnia enolaza.
10. Reakcja, w której następuje przeniesienie grupy fosforanowej z fosfoenolopirogronianu na ADP (w procesie fosforylacji substratowej następuje utworzenie adenozynotrójfosforanu) dzięki czemu powstaje pirogronian. Katalizatorem reakcji jest - kinaza pirogronianowa.

Źródło grafik: Wikipedia