Carbo » Carbo Pur 3000g
|
 |
||||||||||||||||||||
Carbo Pur » Opis
Carbo Pur
- Carbo Pur jest hydrolizatem złożonych węglowodanów (maltodekstryn) uzyskanym ze skrobii kukurydzianej, które stanowią idealne źródło energii dla mięśni podczas szczególnie długotrwałych i intensywnych jednostek treningowych.
- Suplement nie zawiera fruktozy, tylko 1% dekstrozy, 5% maltozy, 8% maltotriozy i 82% wyższych oligosacharydów, które zwiększają skuteczność działania Carbo Pur, powodując jednak przy tym, że nie jest on tak dobrze rozpuszczalny jak produkty zawierające więcej cukrów prostych.
- Dzięki odpowiedniemu pokierowaniu procesem hydrolizy wchłanianie Carbo Pur jest długotrwałe i równomierne oraz nie wpływa na poziom insuliny. Suplement dostarcza wiele kalorii potrzebnych podczas intensywnego obciążenia wytrzymałościowego.
- Carbo Pur wspomaga także rozwój masy mięśni u osób o wzmożonej przemianie materii (tzw. "hardgainerów"). Szybkie wchłanianie dużej ilości węglowodanów pozwala dostarczać organizmowi dostateczną ilość energii również przy przyśpieszonej przemianie materii (duży wysiłek fizyczny, nadczynność tarczycy itd.). W ten sposób powstrzymana zostaje redukcja rezerw własnych organizmu, np. depozytów aminokwasów w mięśniach.
- Carbo Pur wspomaga również trening siłowy. Wielu kulturystów, bezpośrednio po treningu stosuje Carbo Pur (np. z Perfect Amino), aby dostarczając jednocześnie budulca i energii, umożliwić natychmiastowy przyrost masy mięśni.
Wartość odżywcza w 100 g:
- Białko 0 g
- Tłuszcz 0 g
- Węglowodany 96 g
- Wartość energetyczna 1637 kJ (384 kcal)
Skład Carbo Pur w 100 g:
- wyższe oligosacharydy 82,0 g
- maltotrioza 8,0 g
- maltoza 5,0 g
- dekstroza 1,0 g
Dawkowanie Carbo Pur:
- 1 porcja - 50g przed i po treningu, przy ekstremalnych obciążeniach również w trakcie treningu.
Carbo Pur » Opinie
 |
Dodaj opinię |
Inne opakowania
Na jak długo wystarczy Carbo Pur?
Wybierz ile razy trenujesz w tygodniu aby zobaczyć na jak długo wystarczy ta odżywka.
Trenuję razy w tygodniu.
O Carbo
Carbo
- Odżywki węglowodanowe (CARBO) o zróżnicowanym indeksie glikemicznym są podstawowymi mieszankami odżywczymi, stosowanymi w sporcie, w celu uzupełnienia energii podczas wysiłku oraz nadkompensacji glikogenu w okresie powysiłkowym. Zróżnicowanie pod względem indeksu glikemicznego sprawia, że tego typu suplementy podnoszą zarówno, szybko poziom glukozy, jak też utrzymują długoterminowo wyrównany poziom tego cukru we krwi. Daje to zarówno błyskawiczny "zastrzyk" energii, jak również zabezpieczenie energetyczne dalszych etapów pracy
- Glukoza wchłania się bardzo szybko i dostarcza energii bezpośrednio po spożyciu suplementu, jest to natychmiastowy zastrzyk mocy. Maltodekstryny dostarczają energię na dłuższy okres czasu. Spożywanie odżywki węglowodanowej jest zalecane sportowcom obciążonym wysiłkiem fizycznym: szczególnie w sportach wytrzymałościowo-siłowych, siłowych i wytrzymałościowych (kulturystyka, strongman, trójbój, kolarstwo, biegi itd).
- Słowo „carbo” stosowane w dietetyce pochodzi od łacińskiego „carbonium” – węgiel. Gdyż cukry w swej strukturze oparte są na łańcuchach węgla. Węglowodany (cukry) – organiczne związki chemiczne składające się z atomów węgla, wodoru i tlenu. Zawierają liczne grupy hydroksylowe i karbonylowe.
Ogólny wzór sumaryczny węglowodanów to: CXH2YOY lub CX(H2O)Y
Znane są jednak węglowodany nie spełniające tego wzoru, np. deoksyryboza. Ze względu na liczbę jednostek cukrowych w cząsteczce, węglowodany dzielą się na:
- monosacharydy – cukry proste (jednocukry),
- disacharydy – dwucukry,
- trisacharydy, penta-, heksa-, hepta- itd. sacharydy: oligosacharydy
- wielocukry czyli polisacharydy.
Monosaharydy
Cukry proste ze względu na ilość atomów węgla w pojedynczej cząsteczce dzielimy na:
- triozy o 3 atomach węgla: aldehyd glicerynowy, dihydroksyaceton,
- tetrozy o 4 atomach węgla: trioza, erytruloza, erytroza, trioza,
- pentozy o 5 atomach węgla: ryboza, rybuloza, deoksyryboza, arabinoza, ksyloza, liksoza, ksyluloza,
- heksozy o 6 atomach węgla: glukoza, galaktoza i fruktoza.
Monosacharydy można także podzielić na:
- aldozy - w których występuje grupa aldehydowa (-CHO): aldehyd glicerynowy, erytroza, trioza, ryboza, arabinoza, ksyloza, liksoza, deoksyryboza, alloza, artroza, glukoza, mannoza, gumoza, idoza, galaktoza, taloza,
- ketozy - w których występuje grupa ketonowa (=C=O): dihydroksyaceton, erytruloza, rybuloza, ksyluloza, psikoza, fruktoza, sorboza, tagatoza.
Ze względu na rolę w fizjologii organizmów najważniejsze są monosacharydy o 5 lub 6 atomach węgla.
Cukry złożone
Powstają na skutek połączenia wiązaniami glikozydowymi dwóch lub więcej cząsteczek cukrów prostych. Rozerwanie tych wiązań jest możliwe na drodze hydrolizy, której przebieg uzależniony jest od długości i rozgałęzienia łańcuchów cukrowych. Występują dwa sposoby łączenia wiązaniami glikozydowymi cząsteczek cukrów:
- typ α – cząsteczki są zwrócone tą samą stroną do góry: w cząsteczkach maltozy i skrobi. Ten typ wiązania determinuje wygięcie łańcucha polisacharydów.
- typ β – cząsteczki są zwrócone raz jedną, raz drugą stroną do góry.
Disacharydy
- sacharoza
- laktoza
- maltoza
- celobioza
- rutynoza
Większość disacharydów (z wyjątkiem sacharozy) charakteryzuje się właściwościami redukcyjnymi.
Polisacharydy
- skrobia
- glikogen
- celuloza
- pektyna
- chityna
- pochodne cukrów
Łańcuchy polisacharydów dzieli się na:
- amylozy – łańcuch nierozgałęziony, łatwo rozpuszczalny w wodzie,
- amylopektyny – łańcuch silnie rozgałęziony, nierozpuszczalny w wodzie.
Polisacharydy nie wykazują właściwości redukcyjnych.